|
| Tunesie |
Tunesië (Arabisch: تونس) is een Arabisch land in Noord-Afrika grenzend aan
Algerije en Libië en aan de Middellandse Zee. Het behoort tot de Maghreblanden,
waar ook Marokko, Mauritanië, Algerije en Libië toe worden gerekend.
De hoofdstad van Tunesië is Tunis, dat in het noorden van het land ligt. Buiten
de medina die nog een traditionele sfeer ademt, is Tunis voor een deel een zeer
westers aandoende stad, voornamelijk door de invloed van de Fransen aan het
begin van de twintigste eeuw.
Tunesië is staatkundig onderverdeeld in 24 goevernementen
Béja,
Ben Arous,
Bizerte,
Gabès,
Gafsa,
Jendouba,
Kairouan,
Kasserine,
Kebili,
L'Ariana,
Le Kef,
Mahdia,
Manouba,
Medenine,
Monastir,
Nabeul,
Sfax,
Sidi Bouzid,
Siliana,
Sousse,
Tataouine,
Tozeur,
Tunis,
Zaghouan,
Staatsinrichting
De grondwet van Tunesië dateert van 1959. Volgens die grondwet is het land een
democratie, met een republikeinse staatsvorm en de islam als staatsgodsdienst.
Staatshoofd van de republiek Tunesië is de voor vijf jaar (algemeen kiesrecht)
gekozen president. Net als in de vroeger kolonisator Frankrijk, bezit de
president verregaande bevoegdheid. Het kabinet van Tunesië wordt geleidt door
een minister-president. Hoogste wetgevende macht in Tunesië is de Nationale
Vergadering (parlement), dat door alle burgers van 20 jaar en ouder voor vijf
jaar wordt gekozen.
Het lokaal bestuur bestaat uit gouvernoraten (provincies) o.l.v. een gouverneur
met vrij grote bevoegdheden. Ieder gouvernoraat het ook een provinciale raad.
Zowel de raad als de gouverneur worden via algemeen kiesrecht gekozen. Verder
bestaan er gemeenteraden en landsdistricten. Aan het hoofd van een landsdistrict
staat een door de districtsraad gekozen sjeik en aan het hoofd van een gemeente
een door de gemeenteraad gekozen burgemeester.
Politieke partijen
De belangrijkste partij op zowel landelijk als lokaal niveau is de Rassemblement
Constitutionel Démocratique (RCD). Hoewel het land een meerpartijenstelsel kent,
is de RCD als regeringspartij machtig. De RCD kent een eigen vakbond, vrouwen-
en jeugdbeweging en culturele verenigingen.
Andere partijen zijn: Parti Destour (Destour= grondwet; liberaal-constitutioneel),
Parti Socialiste Destourien (sociaal-democratisch, vroegere regeringspartij
1956-1987), Mouvement des Démocrates Socialistes (sociaal-democratisch), Parti
Communiste (communistisch), Ennadha (islamitisch).
Het Front Islamique du Salut (FIS), is een fundamentalistische islamitische
beweging, in tegenstelling tot de Ennadha, die weliswaar streeft naar de
invoering van de Sjaria, maar binnen deze partij leeft een leventige
debatcultuur (met name omtrent polygamie [polyandrie] en echtscheidingsrecht) en
is men scherp gekant tegen het gebruik van geweld.
Tijdens de verkiezingen in 2004 is de zittende president Zine al-Abidine Ben Ali
herkozen met 94% van de stemmen. Dit was in 1999 nog 99,4%. De uitslag werd
sterk beïnvloed door de perscensuur, die de RCD heeft uitgeoefend. De oppositie
was hierdoor bijna geheel afwezig in de landelijke media. Dit sluit overigens
niet uit dat de president veel steun bezit in het land.
Staatshoofden van Tunesië
Koninkrijk Tunesië (1956-1957)
Muhammad al-Amin (Bey van Tunesië 1943-1956),
Republiek Tunesië (1957-)
Habib Bourguiba (1957-1987) PSD,
Zine El Abidine Ben Ali (1987-) RCD,
Tijdlijn sinds 1881
12 mei 1881 - Frans protectoraat,
1942-1943 - Duitse bezetting, pro-nationalistische Bey Lamine,
1943-1957 - Bey Muhammad al-Amin,
1954-1956 - Tahar ben-Ammar premier,
3 juni 1955 - autonomie,
20 maart 1956 - onafhankelijk Koninkrijk Tunesië met koning Muhammad al-Amin
(voorheen de Bey) als staatshoofd. Habib Bourguiba van de Parti Socialiste
Destourien als premier,
Vanaf 1956 - nationalisrering Franse bedrijven, collectivisatie van de landbouw,
stichting landbouwcoöperaties,
25 juli 1957 - De Republiek Tunesië wordt uitgeroepen en koning Al-Amin wordt
afgezet. Premier Bourguiba wordt president,
1978 - Afkondiging noodtoestand als gevolg van aanhoudende stakingen,
1980 - Plundering grensstad door Libische militairen,
1981 - Studentenrellen, invoering meerpartijenstelsel,
1984 - Verbod op het dragen van een chador in openbare gebouwen,
2 oktober 1987 - Ben Ali wordt door Bourguiba als premier aangesteld,
7 november 1987 - Ben Ali zet Bourguiba af en wordt president,
december 1987 - Ben Ali stapt uit de Parti Socialiste Destourien en richt de
Rassemblement Constituionel Démocratique op.,
1990 - President Ben Ali keurt de Iraakse bezetting van Koeweit scherp af,
1991 - Tunesië keurt Amerikaanse en Britse inval in Irak af. De islamitische
Ennadha groeit,
11 april 2002 - Aanslag van Al Qaida op de eeuwenoude synagoge in Djerba,
2003 - Tunesië keurt de aanval van de Coalitie-troepen op Irak af,
Toerisme in Tunesië
Tunesië is voor veel Europeanen een vakantieland. Populaire vakantiebestemmingen
in het land zijn het eiland Djerba, en kustplaatsen als Sousse, Hammamet en Port
El Kantaoui. Het land kent verder archeologische sites als die van Carthago
dicht bij Tunis en El-Djem met een indrukwekkend Romeins amfitheater. Ook heeft
het zeer gevarieerde soorten landschappen, van woestijnlandschap in de Sahara in
het zuiden, tot bossen in het noorden op het schiereiland Cap Bon. De kust bij
onder andere Sousse heeft ook mooie stranden. Veel mensen die voornamelijk
willen zonnen of uitrusten tijdens hun vakantie zullen in Sousse, Port
El-Kantaoui of de omgeving hiervan of op Djerba hun vakantie boeken. Voor
anderen is ook een uitgebreide meerdaagse excursie door een groot deel van het
land een van de mogelijkheden. Een goedkope manier van reizen is de gedeelde
taxi, waarvoor men op goed geluk naar een taxistandplaats kan gaan: de
chauffeurs zijn altijd blij als ze hun taxi vol krijgen. Minder bekend dan het
eiland Djerba zijn de Kerkenna Eilanden die voor de kust van Sfax liggen.
Belangrijke oases in Tunesië zijn Tozeur en Douz. Vanuit deze plaatsen kan men
de Sahara verkennen, alsmede het Sjott el-Djerid. Wie nog nooit een fata morgana
heeft gezien, maakt hier een goede kans er een waar te nemen. Sidi Bou Said is
een pittoreske plaats niet ver van de hoofdstad Tunis, die onder meer
kunstzinnige mensen aantrekt.
|
|
|